VRANEŠKA DOLINA MI - RA
Dobrodosli


Sajt stanovnika Vraneške doline
 
PrijemKalendarFAQ - Često Postavljana PitanjaTražiKorisničke grupeRegistruj sePristupi

Share | 
 

 RODOSLOV RAKOVICI

Pogledaj prethodnu temu Pogledaj sledeću temu Ići dole 
Idi na stranu : 1, 2, 3 ... 9 ... 17  Sledeći
AutorPoruka
Admin
Admin
avatar

Broj poruka : 93
Datum upisa : 17.07.2013
Godina : 62
Lokacija : Subotica - Bijelo Polje

PočaljiNaslov: RODOSLOV RAKOVICI   Pon 16 Nov 2015, 05:54


_________________
http://www.vraneskadolina-mira.com/
Nazad na vrh Ići dole
http://www.vraneskadolina-mira.com/
mirkorakovic

avatar

Broj poruka : 1321
Datum upisa : 24.07.2013

PočaljiNaslov: Re: RODOSLOV RAKOVICI   Pon 16 Nov 2015, 11:47




MIRKO D. RAKOVIĆ

_________________________________________________________
BRATSTVA
R A K O V I Ć I
OD POSTANKA DO III. MILENIJUMA
__________________________________________________________



RECEZENT
Dušanka Vidić - Bečej


KORICE
Štamparija ''PROLETER'' - Bečej


LEKTOR
Mirko D. Raković

PROREKTOR
Mirko D. Raković


IZDAVAČ
Mirko D. Raković


KOMPJUTERSKA OBRADA I DIZAJN
Mirko D. Raković



ŠTAMPA
Mirko D. Raković



FOTOGRAFIJE
Mirko D. Raković

TIRAŽ
(I. izdanje)
100 primeraka
Nazad na vrh Ići dole
mirkorakovic

avatar

Broj poruka : 1321
Datum upisa : 24.07.2013

PočaljiNaslov: Re: RODOSLOV RAKOVICI   Pon 16 Nov 2015, 11:51

MIRKO D. RAKOVIĆ



OVU KNJIGU POSVEĆUJEM SVIM BRATSTVIMA RAKOVIĆA I NJIHOVIM POTOMCIMA - SA ŽELJOM DA IH PODSTAKNEM DA SE ZBLIŽE I NE ZABORAVE, DA ZNAJU JEDAN ZA DRUGOGA I PODUČE MLAĐA POKOLENJA DA PAMTE SVOJE PRETKE I ZNAJU SVOJ RODOSLOV JER - KO NEĆE BRATA ZA BRATA ON ĆE TUĐINA ZA GOSPODARA.

KO SE STIDI SVOJIJEH PREDAKA
NJEGA ĆE SE STIDET I POTOMCI
Nazad na vrh Ići dole
mirkorakovic

avatar

Broj poruka : 1321
Datum upisa : 24.07.2013

PočaljiNaslov: Re: RODOSLOV RAKOVICI   Pon 16 Nov 2015, 11:52



UKRATKO O AUTORU

MIRKO RAKOVIĆ, rođen je 28.08.1950. godine, kao četvrto dete DUŠANA (Ivanova) RAKOVIĆA – od petoro djece koje je Dušan imao sa dve supruge: Stojom – sa kojom je imao kćer Blagu i Vidnom – koja je bila rodom od Bukilića, iz sela Požnja, iz srednje Morače, kod Kolašina, sa kojom je imao četvoro djece: Božidara (Boža) – koji je umro još kao malo dete, Blaža, Mirka i Milovana.
Rođen je na malenoj ziratnoj krčevini, u kući pored reke Ljuboviđe u selu Jabučnu, na putu koji vodi od Bijelog Polja preko Slijepač Mosta, Tomaševa, Pavina Polja, Kovrena i Vrulje – do Pljevalja.
U ono vreme, posle II. svetskog rata, bila je to, kao i mnoge druge, dosta siromašna, ali časna i poštena porodica, koja je služila za primer, kao jedna od najuglednijih i najpoštenijih porodica u ovom kraju.
Četiri razreda osnovne škole završio je u selu Jabučnu – kod učitelja Aleksandra (Leksa) Femića i bio jedan od najboljih njegovih učenika u tom četvorogodišnjem školovanju, a kojeg je učitelj uvek hvalio i isticao kao svog najboljeg i najprimernijeg učenika.
Ostatak školovanja, do završetka osmog razreda, nastavio je u Tomaševu, gde je u više navrata bio pohvaljivan kao dobar i primeran učenik Tomaševske osmogodišnje škole.
Nakon završetka osmog razreda upisuje se u srednju trgovinsko – ugostiteljsku školu u Podgorici (ondašnjem Titogradu), gde sa najboljom ocenom stiče zvanje kvalifikovanog kuvara, poslastičara i konobara i dobija odlikovanje i priznanje od strane Titogradskih vlasti – posebno Predsednika opštine Titograd i njegovih saradnika, što mu stvara veliku ''odskočnu dasku'' za zaposlenje.
Još kao učenik na praksi, po raznim hotelima u Titogradu, a posebno po celom Crnogorskom primorju, od Ulcinja do Herceg Novog, biva zapažen kao izuzetno dobar stručnjak i vredan radnik, gde dobiva niz ponuda za posao i stalni radni odnos.
Kao takav, a kao momčić od svojih devetnajest godina dobiva ponudu od hotela ''Piva'' u Plužinama za stalno radno mesto šefa kuhinje – sa obezbeđenim stanom i znatno velikim ličnim dohotkom za to vreme, opredeljuje se za to radno mesto i odlazi u Plužine, gde se angažuje oko pokretanja rada nekoliko kuhinja u kafanama i restoranima u Plužinama, na Šćepan Polju, Brezni i Mratinju – gde otvara menzu i radnički restoran, jer u to vreme počinje izgradnja hidro-elektrane ''Mratinje''.
Nakon dve godine boravka i rada u Plužinama, dolazi neodložno vreme za odsluženje vojnog roka i odlazi na Somborski aerodrom, gde nakon mesec dana obuke, prelazi u dom JNA u Somboru za zamenika civilnog majstora – šefa kuhinje i ostaje još sedamnajest meseci – do kraja vojnog roka.
Po završetku vojne obaveze, vraća se u rodno mesto, sa namerom da nakon nekoliko dana odmora, produži dalje u Pivu, ali njegove planove zaustavlja Milisav Moračanin - direktor trgovinskog preduzeća '' BJELASICA'' iz Bijelog Polja, sa svojim saradnicima i nedozvoljava mu odlazak, već ga odmah prima na posao i angažuje za rukovodioca restorana ''COBEX'' na Slijepač Mostu – koji je radi takvog potrebnog kadra, njegovo otvaranje odložio za čitavih meses dana.
Za vreme četvorogodišnjeg rada u ''COBEX-u'' – Mirko Raković, vanredno stiče i četvrtu diplomu – zvanje kvalifikovanog trgovca, nakon čega ga vrbuju predstavnici jedne Beogradske trgovinske organizacije ''BEOGRAD - PROMET'' i ubede da napusti ugostiteljstvo u pređe kod njih u trgovinu, što isti prihvata radi zaposlenja supruge i prelazi za poslovođu prodavnice u Bijelom Polju.
Nazad na vrh Ići dole
mirkorakovic

avatar

Broj poruka : 1321
Datum upisa : 24.07.2013

PočaljiNaslov: Re: RODOSLOV RAKOVICI   Pon 16 Nov 2015, 11:53


Nakon saznanja da je prešao u GG firmu – koja je u tom periodu bilo prvo privatno preduzeće na ovim prostorima, ubrzo napušta tu firmu i stekavši zvanje VK trgovca prelazi na rad u PIK ''BEČEJ'' – OOUR ''MLINSKA INDUSTRIJA'' i sa suprugom Stevkom, seli se u Prijepolje, gde radi na otvaranju većeg broja maloprodajnih objekata na regionu južne Srbije i Crne Gore, radeći istovremeno na veleprodaji mlinskih proizvoda - kao predstavnik ovog preduzeća.
Vanredno studirajući, na višoj trgovinskoj školi ''Jezdimir Lović'' u Beogradu, stiče šestu diplomu i zvanje ekonomiste – ORGANIZATORA PRODAJE – nakon čega se, sa porodicom, iz Prijepolja seli u Bečej, gde preuzima sve radne obaveze od osam zaposlenih komercijalista koji su radili na komercijalnim poslovima za celu bivšu Jugoslaviju i vodi celokupnu prodaju mlinskih i pekarskih proizvoda za tri mlina kapaciteta 500 tona mlinskih proizvoda dnevno. Istovremeno radi i na izgradnji najsavremenije pekare u Vojvodini, kapaciteta 50 tona dnevne proizvodnje i prodaju ovih proizvoda uvećava za 10 puta.
Odmah po dolasku u Bečej, brzo se uključuje u sve sfere privrednog, sportskog, kulturnog, zabavnog i društveno – političkog života. Kao sekretar i predsjednik kuglaškog kluba ''VOJVODINA'' u Bačkom Gradištu, bio je u više navrata, zatim predsjednik Opštinskog kuglaškog Saveza – Bečej, gde je 1989. godine organizovao Državno prvenstvo u kuglanju, na kojem je učestvovalo 73 kuglaška kluba iz cele bivše Jugoslavije. Bio je i član kuglaškog Saveza Vojvodine – u četvorogodišnjem mandatu, a osnovao je i ženski kuglaški klub ''DEKO'' u Bačkom Gradištu.
Od 1970 godine, pa sve do njenog raspada bio je član Komunističke Partije Jugoslavije, a osnivanjem Socijalističke Partije odmah se uključuje u istu za koju se trajno opredeljuje.
U dva mandata bio je odbornik u Skupštini Opštine Bečej i član Saveta Mesne Zajednice – Bačko Gradište, gde je uveliko doprineo uređivanju sela, telefonizaciji, gasifikaciji, asvaltiranju ulica, izgradnji doma zdravlja, škole, pošte, dve kapele na seoskim grobljima, čišćenju i uređenju bunara i slično.
Penzionisan je krajem 1989. godine.
Na izbornoj konferenciji Opštinskog SUBNOR-a Bečej dana 08. maja 2009. godine jednoglasno je izabran za predsednika Mesnog Odbora SUBNOR-a Bačko Gradište, kao i člana Presedništva SUBNOR-a Bečej.
Bio je izuzetno aktivan član Partije udruženih penzionera Srbije (PUPS), te je zbog njegovog angažovanja u toj Partiji stekao veliki ugled i poverenje većeg broja građana – penzionera, pa je na izbornoj konferenciji PUPSA održanoj 12.12.2009. godine jednoglasno izabran i za predsednika MO PUPS- u Bačkom Gradištu.
Inicijator je i pokretač velikog broja druženja mnogih klubova i udruženja, kao i velikog broja susreta penzionera širom Vojvodine i Srbije, što je doprinelo očuvanju bratstva i jedinstva među svim narodima i narodnostima, pa je zbog toga na veoma čestim druženjima uvek rado prihvaćen, viđen, poštovan i veoma cenjen gost.
Veliki je ljubitelj fotografije, čime je uveliko doprineo zbližavanju i očuvanju trajnih veza, poznanstvu, prijateljstvu, ljubavi i slozi ogromnog broja ljudi na ovim prostorima. Njegove izuzetno kvalitetne fotografije svakodnevno se umnožavaju na velikom broju CD i DVD kaseta širom Vojvodine, a za kvalitet i brzinu izrade fotografija u više navrata dobijao je sve pohvale i priznanja, iako nije kvalifikovani fotograf – već samo veliki ljubitelj fotografije – koju radi iz hobija.
Kao veliki rodoljub i patriota, uvek spreman da pomogne i pritekne u pomoć ekonomski ugroženom stanovništvu svog sela u vidu besplatnog prevoza do grada Bečeja, zajedno sa svojim sinovima – taksistima, pojedine korumpirane i fašistički nastrojene opštinske strukture iz zavisti i ljubomore okomile su se na njega i njegovu porodicu, otimajući i pljačkajući njegovu imovinu, zbog svog legalnog, ustavom zagarantovanog rada, a često i humanitarne pomoći, što ga je revoltiralo i nateralo da napiše knjigu ''Svemirski taksista'' i argumentovano prikaže mnoga zlodela koja mu se neosnovano i bezrazložno pripisuju i nameću.
Nazad na vrh Ići dole
mirkorakovic

avatar

Broj poruka : 1321
Datum upisa : 24.07.2013

PočaljiNaslov: Re: RODOSLOV RAKOVICI   Pon 16 Nov 2015, 11:55

RECENZIJA KNJIGE MIRKA D. RAKOVIĆA –
BRATSTVA - R A K O V I Ć I
OD POSTANKA DO III. MILENIJUMA

Od nastanka sveta i pojave čoveka na zemlji – ljudi su, iako nepismeni i bez svesti o onome što ih okružuje, ostavljali put svog postanka i bitisanja.
Kako se vremenom čovek razvijao, a ljudsko društvo napredovalo, javlja se kolektivna svest onih koji dele isti životni prostor.
Svaki narod čine pojedinci koji se razdvajaju i otuđuju od svojih srodnika, te se tako izgube i vremenom postaju jedni drugima nepoznati.
Budući da se međusobno veoma razlikujemo, neki od nas potpuno zaborave svoje poreklo i ne pokazuju ni malo interesovanja za svoje korene.
Drugi pak, toliko revnosno tragaju za njima i ne žaleći trud, vreme, pa ni novac – kako bi došli do nekog saznanja o svojim precima sve do prvog pra-pretka, začetnika loze.
Ovaj trud se kad – tad isplati i kada se mozaik konačno sklopi, slika koju dobije je nagrada koja svakog istražitelja ozari kao nebesko sunce, ulivajući mu neki srećniji život.
Imajući čistu dušu i veliko srce, jednog takvog humanitarnog poduhvata prihvatio se MIRKO RAKOVIĆ i pre tridesetak godina krenuo u avanturu za koju uopšte nije znao gde će ga odvesti, koliko dugo će trajati i naravno koliko će ga sve to koštati.
Interesantno je napomenuti da je on, uprkos brojnim teškoćama i obavezama, dao sve od sebe oko celokupne pripreme do štampanja, kako bi ova knjiga ugledala svetlost dana.
Mnogima je pisao, slao koverte za odgovor, putovao, raspitivao se, razgovarao sa mnogim ljudima, raznim prijateljima, istoprezimenjacima, rođacima i bratstvenicima.
Mnogi i ne znaju koliko je zadovoljstvo u tome i šta sve čovek nauči kada se upusti u nešto ovako. Ali - treba za to imati ne samo veliku i dobru volju nego čisto srce i dobru dušu
Okrenuti materijalnom svetu, zaokupljeni svakodnevnim brigama i problemima, mnogi danas ne obraćaju pažnju na ono najvrednije, ono duhovno što premošćuje sve epohe, plemenitost, humanizam i svetle tradicije kojima granice ništa ne znače.
Dobra i loša dela, kao i greške koje pravimo u našim kratkim životima su ono što ostavlja trag u vremenu i prostoru u kojem se krećemo i živimo.
Iako je malen ovaj svet, istorija jedne porodične loze nije nezanimljiva. To je široka lepeza odnosa koji imaju svoje neobične, čudne, smešne, ali ponekad i tužne strane.
Ljudi koji istražuju prošlost i temeljno je obrađuju su onaj ređi, osećajniji, humaniji i bolji deo nas. To su osobe koje se ne zadovoljavaju onim što je danas i čije se interesovanje ne završava u onoj vremenskoj odrednici – danas za danas, a sutra za sutra.
Istražujući bližu i dalju prošlost oni ostavljaju pisani trag o sebi i svojim srodnicima.
Onima koji se prihvate ogromnog posla da pronađu sam početak svog porodičnog stabla treba zaista odati svu počast i veliko priznanje, kao što je to u ovom slučaju činio i Mirko Raković, istražujući porodična stabla mnogih svojih rođaka i bratstvenika, postavljajući ujedno i kamen temeljac mnogim budućim generacijama koje bude dolazile, kako bi se njihovi potomci mogli diviti svojim precima i tako bila otrgnuta od zaborava, sačuvana i očuvana tradicija ličnog identiteta, kao najvećeg zaloga i blaga budućih vremena.
Niko ne zna gde će ga životni put odvesti, jer su svakodnevna zbivanja i životne okolnosti uzrok mnogih migracija koje su se od vajkada dešavale i dešavaju i do današnjih dana, a čovek ne samo pojedinačno nego i u grupama postupa onako kako mu one nalažu.
Zato i vredi tragati za svojim korenima, jer nedokučivi su putevi gospodnji, a svi budući naraštaji i potomci Mirka Rakovića neka budu srećni i ponosni na njegova velika dela.

U Bečeju 08. marta 2010 godine, Recezent,
Profesor – Dušanka Vidić
Nazad na vrh Ići dole
mirkorakovic

avatar

Broj poruka : 1321
Datum upisa : 24.07.2013

PočaljiNaslov: Re: RODOSLOV RAKOVICI   Pon 16 Nov 2015, 11:57



UVODNA RIJEČ



Bile su to veoma teške godine za Srpski narod, pred sami kraj XX. vijeka Fašističke sile, oštro su se usmjerile na Srpski narod, kao vukovi na jagnjad, da ga unište i istrijebe. Svojom lažnom propagandnom mašinerijom uspjele su ubijediti vjekovne Srpske prijatelje i saveznike da Srbima okrenu ledja i zabodu im nož u srce, zavodjenjem najstrašnijih političkih i ekonomskih sankcija do tada nezapamćenih u svijetu.
Ekonomskim rezolucijama : 757 od l3.o5.l992. godine, a zatim 787, vazdušna, rečna i pomorska blokada, kao i rezolucijom 82o (potvrda svih predhodnih), celokupna Srpska imovina zatečena u inostranstvu bila je blokirana, zaplenjena ili opljačkana. Jugoslavija je izbačena iz svih medjunarodnih Organizacija i foruma. Prekinuti su svi vidovi saradnje sa inostranstvom, kako na političkom tako i na ekonomskom, kulturnom i svim ostalim poljima.
Sa druge strane, fašističke i sekcesionističke snage, velikom brzinom su uspjele nametnuti građanski rat i rascepkati Socijalističku Federativnu Republiku Jugoslaviju, izdvajajući njene Republike i priznavajući ih kao zasebne Države. Godine 1991. izdvojila se Slovenija, a ubrzo zatim 1992. godine izbija strašan građanski rat u Hrvatskoj, gdje HDZ na čelu sa Franjom Tuđmanom i uz pomoć Nemačkog prijatelja Genšera, uspijeva odvojiti Hrvatsku i proglasiti je kao zasebnu Državu.
Odmah nakon izbijanja rata u Hrvatskoj l992. godine, Muslimanski vodja Alija Izetbegović, potpomognut Zapadnim silama, u prvom redu Amerikom, na čelu sa predsjednikom Klintonom, kao i velikim brojem islamskih zemalja koje mu šalju pomoć u ljudstvu i naoružanju, priprema, organizuje i diže gradjanski verski rat protiv Srba u Bosni i Hercegovini.
Istovremeno, Albanski sekcesionisti, potkrepljeni velikom finansijskom pomoći i podrškom iz inostranstva , pokušavaju odvojiti veliki deo Srpske teritorije s namjerom da je pripoje Albaniji pod geslom “Kosovo Republika”.
Po Klintonovoj sugestiji mnoge zemlje članice Ujedinjenih Nacija l993. godine šalju u Makedoniju nekoliko hiljada vojnika, pa Kiro Gligorov, predsjednik Jugoslovenske Socijalističke Republike Makedonije, postavlja vojsku na granicama prema Srbiji i pokušava formirati svoju novu Državu, u čemu i uspijeva uz pomoć Amerike.
Razjedinjena Srpska opozicija u vlasti pokušava svim snagama okrenuti točak nizbrdo i čini sve da napravi što veći nered u Državi, kako bi se na neki način dočepala vlasti i došla na presto, a sve pod načelom neke nove demokratije.
U to vrijeme u Srbiji vrijednost nacionalne valute vrtoglavo pada, ugrožena je egzistencija stanovništva, ogromni broj fabrika se zatvara, konzervira i čeka bolje dane. Radnici se šalju na prinudne odmore i ostaju bez posla, neki i bez ikakvih uslova za život. Smrtnost stanovništva veća je za 2o%. Nema lekova, raste kriminal i šverc.Mašine za štampanje novca u Topčiderskoj štampariji se ne zaustavljaju, dovedene su do usijanja. Iz meseca u mesec štampaju se nove novčanice sa skraćenjem ili dodavanjem velikog broja nula. Pusta se u opticaj ogromni broj bezvrednih novčanica. Pucaju kompjuterski sistemi.
U l993. godini štampaju se čak novčanice u apoenima od 500.000.000.000 dinara za koju se ne mogu kupiti namirnice ni za jedan solidan obrok jedne prosečne porodice. Za platu jednog radnika ili penziju moglo se kupiti samo nekoliko vekni hleba, pa je stanovništvo jedva sastavljalo kraj sa krajem.
Nazad na vrh Ići dole
mirkorakovic

avatar

Broj poruka : 1321
Datum upisa : 24.07.2013

PočaljiNaslov: Re: RODOSLOV RAKOVICI   Pon 16 Nov 2015, 12:07

Pred kraj 1995. godine Dragoslav Avramović sačinje program II, za oporavak Jugoslovenske privrede. Dinar ponovo devalvira, a Nemačka marka ojača tri puta. Tedencija pada vrednosti dinara vrtoglavo je nastavljena i u narednom periodu.
Uprkos svemu, vodeća Socijalistička partija na čelu sa predsjednikom Slobodanom Miloševićem i Momirom Bulatovićem, predsjednikom Republike Crne Gore, uspjela je stati na put svim tim nedaćama i teškoćama, stabilizovati i učvrstiti vlas, ujediniti dvije bratske Republike i stvoriti novu Saveznu Republiku Jugoslaviju, održavajući kontinuitet bivše države, ali sa smanjenom teritorijom.
Nakon završetka opšteg građanskog rata, te sukcesije i odvajanja Slovenije, Bosne i Hercegovine, Hrvatske i Makedonije iz stare SFRJ, fašističko-nacionalističke snage zapadnih zemalja, sa Amerikom na čelu, su se još većom žestinom okomile na Srbiju i svojom lažnom propagandom, putem elektronskih medija i uz pomoć jednog dijela Srpskih petokolonaša, nastavile su snažan medijski rat na nju, ubedivši sve naše susjede da još žešće pojačaju pritisak i sankcije Srbiji i Srpskom narodu sa namjerom daljeg rasparčavanja i odvajanja Kosova i Crne Gore iz sastava Jugoslavije, a u cilju dalje sekcesije, stvaranja nezavisnog Kosova i Crne Gore, odnosno stvaranja velike Albanije.
Poslije neuspjelog tronedeljnog sastanka u Francuskom gradu Rambuljeu, gdje se svim silama vršio pritisak na Jugoslovenske predstavnike sa Milanom Milutinovićem na čelu, da potpiše kapitulaciju Jugoslavije, fašističke sile su naišle na ''tvrd orah'' te su ubrzo potom tj. 24. marta 1999. godine oko 20,oo časova, devetnajest najvećih i najjačih svetskih i Evropskih sila, ujedinjenih u savez NATO, kojim je komandovao Američki general Vesli Klark, izvršile bombardovanje i agresiju na Jugoslaviju na čitavoj teritoriji od Sombora do Herceg Novog sa oko 1000 najsavremenijih aviona koji su narednih 77 dana danonoćno bombardovali i uništavali sve što im se na putu našlo, ubijajući tako ne samo Srpsko stanovništvo i djecu nego i rušeći sve objekte, zgrade, škole, obdaništa, bolnice, fabrike, rafinerije, električne centrale, mostove, parkove, radio-televizijske predajnike, crkve i drugo. Na Jugoslaviju je bačeno preko 25.000 tona bombi i eksploziva, kasetnih bombi i bombi punjenih osiromašenim uranijumom zabranjenim svim međunarodnim konvencijama. Sve je to Jugoslovenski narod herojski dočekao i izdržao, te nije podlegao strahu i veličini snage i sile moćnih agresora i zlikovaca, iako je njih bilo dvesta na jednog, pa besni zlikovci i agresori ni ovog puta nijesu pobijedili Srbe.
Posredstvom Ruskog predstavnika Černomirdina i Finskog posrednika Atisarija, Slobodan Milošević u Kumanovu potpisa Sporazum, odnosno Rezoluciju Ujedinjenih Nacija 1244, te se Srpska vojska privremeno povlači, a na Kosovo dolazi preko 50.000 vojnika Ujedinjenih Nacija pod nazivom KFOR i UMNIK, pod komandom Britanskog generala Majkla Džeksona i Francuza Bernarda Kušnera. Njihovim dolaskom nastavljeno je etničko čišćenje Kosova. Više od 250.000 Srba sa Kosova je izbjeglo u Srbiju i Crnu Goru.
Stotinak hiljada neustrašivih Srpskih junaka i sinova, njihovih majki i sestara ostade na Kosovo da junački i herojski brani svoja ognjišta i svoj svijetli obraz i čast, i ako svakodnevno desetine njih biva ubijeno ili zaklano od strane Albanskih i drugih zlikovaca, a na očigled velikih silnika, UMNIK-a, KFOR-a i manjeg broja Srpskih petokolonaša.
Nazad na vrh Ići dole
mirkorakovic

avatar

Broj poruka : 1321
Datum upisa : 24.07.2013

PočaljiNaslov: Re: RODOSLOV RAKOVICI   Pon 16 Nov 2015, 12:09



Početkom osamdesetih godina, kao trideseto-godišnjak, duboko zanešen tradicijom i radoznalošću da više saznam o svojim precima i upoznam što veći broj mojih bratstvenika i tako nešto saznam o nastanku ovog dosta retkog prezimena RAKOVIĆ, upustio sam se u šire istraživanje i upoznavanje mojih rođaka, smatrajući u početku da nas nema više od pedesetak domaćinstava.
Radeći na komercijalnim poslovima i poslovima trgovačkog putnika, obilazio sam dosta veliki prostor na celoj teritoriji bivše SFRJ, usput se interesujući po svim regionima, ne samo Crne Gore i Srbije, već i šire preko Bosne i Hercegovine, Hrvatske, Makedonije, Slovenije, Kosova i Vojvodine.
Međutim, sve što sam više istraživao ovu maretiju, upoznavao sam sve veći broj mojih rođaka - isto prezimenjaka - tako da sam se zaista oduševio tim mojim saznanjima, odakle potiču i kuda su se sve raseljavali naši preci, pa sam čvrsto odlučio da dam sve od sebe, da prikupim što veći broj njihovih imena, kako bih sve to sredio i objedinio u vidu nekog rodoslova i tako upoznam mlađe naraštaje o njihovom poreklu – odnosno poreklu njihovih predaka, kako ne bi bili zaboravljeni.
Ja nisam imao za cilj pisati istoriju naroda Jugoslavije, već na neki način i donekle istražiti svoje korene i poreklo bratstava RAKOVIĆ, ali samo želim napomenuti da mi se ideja o pisanju ove knjige rodila u veoma burnom i teškom vremenskom periodu, što znači da nijesam u mogućnosti u potpunosti i detaljnije obraditi ovu materiju, pa ostavljam u amanet budućim generacijama i srodnicima da ovu materiju dopune, prošire, upotpune i prikladnije uobliče.
Moram napomenuti da su se u današnje vrijeme, zbog ratnih sukoba, teške ekonomske i materijalne situacije, te siromaštva naroda, mnogi rodovi veoma otuđili, mada je žalosno da danas, na samom kraju XX. vijeka, mnogi sinovi ne poznaju ni svog oca i brata, a kamoli djeda, pradjeda i druge rodonačelnike, od kojih im sada u venama teče njihova krv, a u ćelijama njihovi geni.
Ne znaju, a nijesu ni zainteresovani saznati njihova imena, a veliko je čudo što se čak i među porodicama uvuklo teško prokletstvo, velika i nesnošljiva mržnja i zavist, što mnogi i na svoju braću potežu oružje i noževe ne razmišljajući čak ni o onoj osnovnoj Božjoj zapovijesti ''Ljubi bližnjega svoga'' i ako svi znaju da braću ne donose rode, već ih rađaju majke.
Pošto sam pokušao izučavati materiju od početka 16. vijeka tj. od prije 15 i više pasova i sobzirom da je ovo dosta velika i teška materija za obradu i istraživanje, jer su se mnogi rodovi veoma razrodili i po cijelom svijetu raselili, ja ću pokušati donekle obraditi svoju liniju - lozu od istog zajedničkog rodonačelnika, odnosno PRAOCA mnogih rodova, te ukoliko nekog u svojoj liniji ne budem uvrstio neka oprosti i ne ljuti se jer će takva pojava biti neminovna iz napred navedenog razloga, ratnog okruženja i materijalnih mogućnosti, jer mi sve to nije moglo biti dostupno.
Istovremeno, prilikom pisanja ove knjige uložio sam neke napore kako bih pomogao, ne samo mojim srodnicima i istoprezimenjacima, već i mnogim drugima iz raznih plemena i bratstava da prouče svoje korijene, upuštajući se u šire i potpunije prikazivanje pojedinih detalja iz mnogih rodoslova iz više Crnogorskih plemena, kako bi se mnogi mogli lakše snaći i upotpuniti neka saznanja prilikom istraživanja svojih korena i loze, sobzirom da mnogima u ovim teškim vremenima takva materija i pisana građa nije baš sasvim na dohvat ruke.
Nazad na vrh Ići dole
mirkorakovic

avatar

Broj poruka : 1321
Datum upisa : 24.07.2013

PočaljiNaslov: Re: RODOSLOV RAKOVICI   Pon 16 Nov 2015, 12:10



Pošto od istog PRAOCA potiče veliki broj rodova, koga bude interesovalo, a bude od uma i pera, neka svoju lozu posebno obradi, objedini sa ostalim linijama i tako za buduće generacije i svoje potomke ostavi neki pisani trag o svom poreklu.
Takodje napominjem da sam lozu pisao uglavnom po muškoj liniji, jer ako bi se uzela i ženska, materija bi bila znatno šira i interesantnija, a sobzirom da je to i nemoguće jer nema nikakvih dokumenata po toj osnovi za protekla ranija vremena, takvu liniju bi bilo veoma teško obraditi čak i za period od proteklih stotinu godina. Tamo gdje su mi bili dostupni neki podaci u tekstualnom dijelu sam uneo i podatke po ženskoj liniji, ne upuštajući se u dublje i detaljnije istraživane po tom osnovu i za tu liniju.
Pošto nema pisanih dokumenata iz starije istorije čak ni po muškoj liniji, kao osnovnom polaznom gradjom za pisanje ove knjige poslužio sam se naučno-istraživačkim djelima novije istorije, djelima: Jovana Cvijića, Jovana Erdeljanovića, Ljube Jovanovića, Marka Miljanova, Ljubomira Kovačevića, Tome Orahovca, Konstantina Jirečeka, Pavla Rovinjskog, Joakima Vujića, Jovana Dučića, Milisava Lutovca, Rastislava Petrovića, Miljana Jokanovića, Ilije Pavličića, Bogdana Lalevića, Ilije Protića, Andrije Jovićivića, Petra Šobajića, Vase Čubrilovića i mnogih drugih istraživača i putopisaca.
Meni nije bio cilj pisanje istorije plemena, već istraživanje lične, porodične i bratstveničke loze, kao i loze mojih istoprezimenjaka, bez obzira na blisko srodstvo, ali smatram da je potrebno dotaći i najosnovnije tačke u topografskom smislu, kako bi čitaoci mogli lakše shvatiti osnovne pojmove i ciljeve ovog istraživanja. Zato ću kao osnovnu topografsku podlogu i temelj ove knjige uzeti Kučku teritoriju i okolne Crnogorsko-Hercegovačke predjele i plemena, posebno se osvrćući na Mrnjavčeviće i Drekaloviće, od kojih su nastala mnoga bratstva i rodovi, o čemu će napred biti više rečeno, sobzirom da mi od njih potiču neki najdublji koreni i loza, a vjerujem i mnogim mojim rodjacima i istoprezimenjacima širom bivše Jugoslavije, pa i dalje preko čitave Evrope do Amerike i Australije.
U ovom posleratnom periodu, pred kraj XX. vijeka, duže vrijeme sam se bavio upoznavanjem svojih rodjaka i istoprezimenjaka, pri čemu sam se u početku orijentisao na razgovore sa starijim ljudima koji su sa puno smisla i volje znali da sve to ispričaju na jedan orginalan način koji zaslužuje posebnu cjelinu. Znali su ti oštroumni starci da veoma sadržajno oblikuju likove iz prošlih vremena da sam se divio njihovoj izuzetnoj prirodnoj nadarenosti i brižnom njegovanju svojih bratstveničkih tradicija. Potom sam počeo da tragam za dokumentima, knjigama i raznim drugim publikacijama, kako bih upotpunio ličnosti i sadržaj prilagodio istorijskoj istini. Zalazio sam u mnoge poznate i manje poznate istorijske arhive i razne biblioteke, pronalazeći mnoge dragocene podatke koje sam brižno bilježio i obradjivao, tako da sam po mom mišljenju iscrpio svoje mogućnosti u tom pogledu. Najzad sam sve to sredio i na kraju obradio smatrajući to svojim skromnim prilogom budućem izučavanju bratstveničke loze narednih generacija. Mladje generacije nasledjuju starije, ne samo po radu, nego i po svom fizičkom i duhovnom stvaralaštvu. Mladji dopunjuju starije i stvaraju nove vrijednosti koje imaju čvrstu vezu sa onim što je prije njih stvarano. Preci su stvarali temelje potomcima da bi mogli što uspješnije da se probijaju ka novim i boljim vrijednostima i saznanjima.
Nazad na vrh Ići dole
mirkorakovic

avatar

Broj poruka : 1321
Datum upisa : 24.07.2013

PočaljiNaslov: Re: RODOSLOV RAKOVICI   Pon 16 Nov 2015, 12:11


Obradi bratstva sa područja Crne Gore, Bosne i Hercegovine, Kosova, Srbije, Vojvodine, a djelimično Hrvatske, Slovenije i Makedonije, posvetio sam posebnu pažnju. To je bio najteži i najsloženiji dio posla koji je zahtijevao više vremena i upornosti radi što iscrpnijeg prikupljanja nužnih podataka. I ovdje sam se orijentisao najviše na porodična predanja i stare pamtiše, kod kojih sam nalazio čak i neke bilješke koje su naslijedili od svojih predaka. Nailazio sam i na različite podatke za pojedine rodoslove bratstva i njihove ogranke, što je predstavljalo posebne teškoće. Tu se nije smjelo ništa mijenjati i uvaženo je ono što je u porodičnom predanju očuvano.
Bratstvenički rodoslovi mogu biti netačni, najviše zbog toga što je mala verovatnoća i mogućnost da je to moglo za period od tri do četiri stoleća biti nepogrešivo očuvano. To bi zaista predstavljalo prave fenomene čovečje memorije.
Ponegde se moglo zapaziti da poneki “pamtiša” nabraja desetak porodičnih koljena i najzad to poveže sa najstarijim dobro poznatim pretkom, mada je tih koljena ponegde moglo biti i više od deset.
Pošto sam se upustio u obradu veoma složene materije, prirodno je očekivati mnoge propuste. Bilo je pokušaja da se dalji rodoslov i prošlost temeljitije izuči i obradi, ali su mnogi odustajali izbjegavajući da se upuste u šire izučavanje, već su se ograničili na djelimične i nepotpune podatke.
Koliko sam ja u svemu tome uspio ostavljam čitaocima da ocijene sa napomenom da je ipak bolje i korisnije i ovo prikazati, nego sve predati zaboravu.
Shvatio sam koliko je ovaj posao odgovoran i mukotrpan, a čovjeku teško pada kada ne može da prodre u najdalju prošlost i da sazna nešto dublje i više o svojim precima. Sve ove okolnosti podstakle su me da zamolim po jedno lice od svih mojih istoprezimenjaka, da obrade rodoslov svog najbližeg bratstva, no nažalost i pored mnogih obećanja, godine su prolazile, a rezultati su izostali. Bio je veoma mali broj onih koji su izvršili svoja obećanja. Nakon svega ovoga preostalo mi je da se u ovaj rad sam upustim. Obilazio sam mnoge rodjake po raznim mjestima i od starijih ljudi bilježio potrebne podatke koje sam kasnije šematski obradjivao. Ipak i pored moje velike upornosti izostavljen je jedan broj predaka, zbog čega se može uočiti izvjesni nedostatak. Za neke bratstvenike, zbog nedostatka podataka, uprkos svim istraživanjima, nijesam mogao da utvrdim ogranak kojem pripadaju, pa sam ih svrstao u posebnu bratstveničku grupu – kao posebnu familiju.
Tamo gdje je stavljen okvir za ime, a isto nije upisano, nijesam raspolagao podacima, a ponegde je upisan nadimak. Kod umrlih lica bez muškog potomstva, stavljen je mali kružić u zadnjem dijelu okvira što znači da je prestala loza po muškoj liniji. Kod lica sa ženskim potomstvom u zadnjem dijelu okvira stavljen je mali kvadratić, što znači da ima potomstvo po ženskoj liniji.
Kod prikupljenih podataka o iseljenicima isto tako bilo je mnogo teškoća. Nijesam imao mogućnosti da obidjem sva mjesta gde žive iseljenici. Poslao sam veliki broj pisama, ali su se mnoga vratila sa oznakom “nepoznat”, a odgovora je veoma malo bilo.
Obradjeni rodoslovi kod mladjih generacija nijesu potpuni, jer su se u medjuvremenu radjali mladji potomci. Isto tako u rodoslovima ima ne upisanih imena , jer davaoci podataka nijesu znali da ih kažu u vrijeme prikupljanja podataka. Svjestan sam da u njima ima nenamjernih grešaka, ali oni predstavljaju solidnu osnovu za dalja istraživanja, dopune i proširenja.
Ostajem zahvalan svima onima koji su sa mnom saradjivali na ovom poslu. Isto tako zahvaljujem svima koji su mi davali podatke, jer bez njihove pomoći i saradnje ne bih mogao ništa uraditi, te bi mnogo toga palo u zaborav.
Nazad na vrh Ići dole
mirkorakovic

avatar

Broj poruka : 1321
Datum upisa : 24.07.2013

PočaljiNaslov: Re: RODOSLOV RAKOVICI   Pon 16 Nov 2015, 12:12



Osnovni razlog ovog pisanja i upoznavanja je čuvanje od zaborava svega onoga što je čestito u našoj prošlosti, što istovremeno treba da bude poruka za budućnost generacijama koje dolaze, jer se u modernom društvu gubi tradicija i počinju da vladaju skorojevićki odnosi medju ljudima, a ljudi koji su skloni tome gube svoj identitet. Svjesni smo da ima loših tradicija, ali tradiciju identiteta, posebno ličnog, treba čuvati jer je to zaloga da se ne izgubimo u poplavi haotične moderne civilizacije, koja briše svaki identitet. To što se hoće očuvati identitet nije nikome prijetnja niti kakva smetnja, nego svakome dobrodošlica i svakome znači pruženu ruku prijateljstva i saradnje, odnosno čuvanja od zaborava kao zaloga budućem vremenu, što znači znati ko si, što si i odakle si, a budućim pokolenjima podsjećanje na to ko su, od koga su i što im je činiti. Biti čovjek u teškim vremenima – znači biti brat, a pred braćom se ne kleči i lice ne krije, kao što to neki rade – čineći ono što čine, a ne znaju šta čine.
Tradicija je neizbježna spona koja povezuje prošlost i sadašnjost, doseže u davnine i preko koje saznajemo o životu i običajima naših predaka.
Njegovanje tradicije je svuda izgubilo na značaju i toga smo svjesni. Mi imamo dosta razloga da budemo ponosni na svoje porijeklo i na čojstvo predaka, te je potpuno prirodno njegovati tu tradiciju na ovim prostorima, posebno što se kult čojstva i junaštva kao osnovnih odlika našega naroda ruinirao i ruinira.
Upoznajući i poštujući svoje pretke, sačuvaćemo sebe, svoje potomke i svoja buduća pokolenja od zaborava, jer da nije bilo naših predaka ne bi bilo ni nas.
Tokom proteklog vremena stalno se unosio haos i pometnja, mijenjali su se ne samo Države već i duh i narav. A kada se tome dodaju siromaštvo i drugi problemi nije ni čudo što je bilo toliko seoba i dioba u razne prostore, migracijama nikada kraja do današnjih dana, naš čovjek je dezorijentisan, uplašen u stalnom izazovu promjena. Pripadnost istijem korijenima i zavičaju je ono što sami ne biramo, o čemu sami ne odlučujemo, to je dato našim rodjenjem, našim korijenima i upoznavajući taj naš stari, duboki, jaki, prepoznatljivi korijen regenerišemo stoljećima učvršćivano stablo čojstva, časti i imena. Ima nas na nebu i zemlji, ima nas svuda na celom svetu.
Čovjek mora da ima neki svoj korijen, zato prirodno traži svoje porijeklo, povezuje se i zbližava. Uzajamna pomoć i razumijevanje čvrst su temelj svakog samoorganizovanja i napretka, što potvrdjuje da dobra volja i ljudska samoinicijativnost i solidarnost ostaju kao najsigurniji put za ostvarenje lične sreće i društvenog blagostanja prkoseći zlim vremenima kroz koja prolazimo. Jedino tako možemo očuvati svoje dostojanstvo, stare običaje i odnos sa prijateljima, stvarajući mostove medju ljudima, te da podučavamo mladje koji dolaze kako da sačuvaju nešto od kova svojih predaka. Da u ovom surovom materijalističkom svijetu ne zaborave ono što je veće bogatstvo od svih materijalističkih dobara, a to je biti čovjek i sve više pružati čovjeku ruku jer su to dobra koja osmišljavaju ljudsko življenje.
Od uvijek su se radost i žalost kao dva osnovna ljudska stanja lakše podnosili sa prijateljima nego kada je čovjek sam, a pravu samoću mu ovo vrijeme i nameće. Zbog svega toga “ko neće brata za brata on će tudjina za gospodara”, jer ko ne uvažava brata za brata ne može drugoga uvažavati za prijatelja.
Zbog toga je i moja najveća želja, kao i želja mnogih sa kojima sam vodio rodbinske razgovore, da se u ovom trećem milenijumu bar jednom petogodišnje, ako ne i češće, možemo negdje naći, sastati, okupiti, vidjeti, upoznati i medjusobno porazgovarati u bilo kom mjestu kako bi se mogle nastaviti i njegovati aktivnosti da se oni koji se znaju podsjete i ne zaborave, oni koji su se otudjili, ispreturali i udaljili da se srede i zbliže, a oni koji se ne znaju da se upoznaju i saznaju. Zajedničkim snagama i voljom ova ideja bi se mogla veoma brzo ostvariti i zaživljeti, na višestruko i opšte zadovoljstvo svih.
Nazad na vrh Ići dole
mirkorakovic

avatar

Broj poruka : 1321
Datum upisa : 24.07.2013

PočaljiNaslov: Re: RODOSLOV RAKOVICI   Pon 16 Nov 2015, 12:13



Ja - kao sastavljač ovih rodoslova, imajući u vidu dosta mukotrpan rad i dosta veliki uloženi trud, pri sakupljanju podataka za ovu knjigu, u proteklom vremenu (više od dvadeset godina), smatram da bi bila veoma velika šteta da celokupan ovaj materijal propadne i padne u zaborav, a nemajući nikakve pomoći i nikakvih sredstava za štampanje ove knjige, ipak ću se potruditi da nekako, na nekom kompjuteru, odštampam bar nekoliko primeraka, koji bi bili dostupni zainteresovanim čitaocima – odnosno mojim rođacima, da ostave neke podatke o precima - svojim potomcima budućim naraštajima, generacijama i pokolenjima koja dolaze.
Ako nekome bude dostupna ova knjiga i bude imao interesa da sazna nešto o svojim kortenima i precima, a ''nije od pera'' - NAJLJUBAZNIJE GA MOLIM da svoj ogranak detaljnije istraži i upotpuni, te mi dostavi podatke, kako bih prilikom narednog štampanja u nekom dopunjenom izdanju ove knjige mogao ispraviti neke eventualne greške, odnosno proširiti ove rodoslove, jer su se za ovih dvadesetak godina rađala nova pokolenja i naraštaji koji nisu obuhvaćeni ovim rodoslovima – što znači da je izostavljeno čitavo jedno - najnovije koljeno naših potomaka.
Isto tako, kao jedan od mojih predloga i inicijativa bio bi osnivanje nekog udruženja bratstava RAKOVIĆ – preko kojeg bi se znatno jednostavnije ostvarivale sve ove aktivnosti i lakše uspostavljao kontakt među ljudima, a samim tim i lakše upoznavanje i saradnja među rođacima ili istoprezimenjacima, odnosno prijateljima.
I na kraju da kažem da to uostalom i nije nikakav anahronizam, kako se u samoj inicijativi ponegde i poneko skorojevićki predstavlja i govori, već je naprotiv to potreba prvenstveno duhovne prirode, a ovi rodoslovi predstavljaju mali doprinos otimanju od zaborava, korijena porijekla i tradicije onih koji danas žive i ostavljam ih u nasledstvo onima koji će doći poslije nas, sa željom da ne bude sve zaboravljeno.
Nadam se da ćemo makar deo životnih istina usvojen od naših predaka uspeti da prenesemo i svojim potomcima i budućim naraštajima koji nas budu nasleđivali, dosledno potvrđujući svoje vrline i duhovne vrednosti i čestitosti, kao što su to i oni neprestalno za nas činili.
Verujem da to ne čini nikome teret, već otvorenu knjigu, koju će ispravljati, dopunjavati i dopisivati i naši savremenici, generacije i naraštaji koji budu dolazili.
Onima koji u ovo ne veruju i ne poznaju svoju braću, sestre, stričeve i ostale bliske rođake i svoje srodnike, a nisu ni zainteresovani da za njih saznaju, verovatno će doći i to vreme da će pomoću DNK analiza u kojekakvim belosvetskim laboratorijama moći utvrđivati svoj identitet da bi saznali – dali potiču od ''Kraljevića Marka ili Muse Kesedžije''.
Ovu knjigu posvećujem svojim plemenicima, a posebno mlađim generacijama. Njima ostavljam u amanet da vode podatke o svojoj lozi, kako ona ne bi bila zaboravljena
Odškrinuta je zavesa prošlosti i dat nam je jedan od osnovnih odgovora našeg življenja: - Ko smo i od koga potičemo. Na nama je da kažemo i kakvi smo, a na nekima od vas je da nastavite ovo djelo.
Kamen temeljac je postavljen i on se nalazi pred vama.


Autor,
Mirko Dušanov Raković
Bačko Gradište
Dože Đerđa 88
Tel. 021-2906-567,
064-16-29-671
Nazad na vrh Ići dole
mirkorakovic

avatar

Broj poruka : 1321
Datum upisa : 24.07.2013

PočaljiNaslov: Re: RODOSLOV RAKOVICI   Pon 16 Nov 2015, 12:14



KUČKA TERITORIJA


Predeo Kuči je u jugoistočnom dijelu Crne Gore, sastavljen iz dva dijela: Sedište samog plemena na jugu i planina (gora i pašnjaka ) na sjeveru, gdje se narod bavi stočarstvom, uglavnom preko ljeta na nenaseljenoj planini Komovi ( 2460 metara nadmorske visine).
To je vrletni prostor, sjeveroistočno od Podgorice, omeđen rijekom Moračom i Malom rijekom na zapadu, te graničnom linijom prema Albaniji na istoku.
Prema podacima dr. Jovana Erdeljanovića, koji je 1904. godine detaljno istraživao plemena: Kuče, Pipere i Bratonožiće, pleme Kuči je brojalo preko 1500 porodica sa prosekom od šest članova po jednom domaćinstvu, što čini da je u plemenu bilo preko 9000 duša. Nakon l00 godina t.j. tokom XX. vijeka, zbog nagle industrijalizacije i veoma brzog razvitka gradova, ogroman broj stanovništva se naglo iselio sa ovog područja i naselio u okolne Crnogorske gradove: Podgoricu, Cetinje, Nikšić, Bar, Budvu, Herceg Novi, Ulcinj i mnoge gradove u Srbiji i inostranstvu, tako da se broj Kučkog stanovništva drastično smanjio, kako u broju domaćinstava, tako i po prosečnom broju članova domaćinstva.
Kučku oblast naseljavaju dva etnički različita naroda: Srbi i Arbanasi. Srbi su uglavnom pravoslavne vjere, osim nekoliko porodica Omerbožovića i Loparaca, koji su preuzeli muhamedansku vjeru. Oko sedminu Kučkog stanovništva čine Arbanasi koji su katolici, osim nekoliko porodica koji su muslimanske vjere.
I ako su Arbanasi nekada živeli u jednom zasebnom plemenu i u nekoliko zasebnih bratstava, uvijek su bili u bliskim odnosima sa Srbima, a često i njihovi saveznici u mnogim borbama protiv raznih neprijatelja, posebno Turaka. Takodje veliki deo tih Arbanasa je Srpskog porijekla. Njihovo zajedničko življenje i veze sa Srbima bile su uzrok da su ovi Arbanasi odavno pribrajani Kučima i označavani njihovim imenom, jer su oni i sami sebe nazivali Kučima, a svoju oblast Kučkom Krajinom. Prema tome, pleme Kuči su jedno od najstarijih Srpskih plemena u Crnoj Gori.
Jedan veliki deo Kučke oblasti na sjeveru, sve do Koma, ostao je i do današnjih dana ne naseljen, a isto tako i na istoku: Širokar, Rikavac, Koštica i Hotska Korita. Takodje se i na jugu, oko doline Cijevne, provlači širok pojas ne naseljenog zemljišta. Doline rijeka: Morače i Male Rijeke, kao i predjeli Stravče i Milačići tek su od skora naseljeni. Iz svega ovog jasno vidimo da nije bilo davno kada je Kučka oblast sa svih strana bila okružena širokim pojasom ne naseljenog zemljišta. Uzrok ovome bila je poznata pojava, odnosno potreba stočarsko-ratničkih plemena, da imaju oko sebe prostrano pusto, ne naseljeno zemljište, koje im je u povoljnim prilikama služilo za nomadska kretanja radi promene pašnjaka, a u vrijeme rata kao zaštita od neprijateljskih prepada.
I ako su veliki djelovi ove zone bili često sporna zemljišta izmedju Kuča i susjednih Srpskih i Arbanaških plemena, vodjene su duge i krvave borbe, te je nadmoćniji protivnik uspijevao da poneki deo duže vrijeme upotrijebi za svoju ispašu i katune. Kuči, kao veliko i jako pleme postigli su najzad da najveći deo te nekada neutralne zone, prisvoje stalno za sebe.
No i pored toliko ne naseljenog predela ove oblasti znamo da je Kučki grad Medun, već u drugom vijeku pre Hrista, postojao pod imenom Medeon i da je bio u zemlji Ilirskog plemena Labeata, te da su ga 168. godine pre Hrista, osvojili Rimljani. ( Turci su ga osvojili l457. godine ).
Nazad na vrh Ići dole
mirkorakovic

avatar

Broj poruka : 1321
Datum upisa : 24.07.2013

PočaljiNaslov: Re: RODOSLOV RAKOVICI   Pon 16 Nov 2015, 12:15



Nedaleko od Kučke zemlje na sastavu rijeka Zete i Morače, bilo je znamenito kulturno Rimsko središte, grad Doclea (Dokleja), koji je mogao pozitivno i uspešno uticati i na svoju dalju okolinu. Ali i da je bilo tako, ipak po svoj prilici moramo poverovati da je današnja Kučka zemlja, bar najvećim dijelom, bila jedna od najzabačenijih Srpskih krajeva.
Nema pisanih spomenika koji bi ukazivali kako se u ono doba ova zemlja zvala. Tek sredinom XV. vijeka t.j. 1455. godine nailazimo na neke strane pisane spomenike u kojima se pominju Kuči po imenu. Može se svakako, ponajprije reći da je samo ono doba prije dodira sa Rimljanima bilo praistorijsko.
U Kučkoj oblasti ima mnogo starina i starinskih ostataka o kojima se ni po čemu ne može pouzdano kazati, kom vremenu i kom narodu pripadaju, a nesumljivo spadaju u doba koje je predhodilo prvim počecima istorije današnjih Kuča. Da nabrojim samo neke od nazovimo ih praistorijskim starinama ovoga kraja, a to su: l03 kamene i zemljane gomile ( tumuli) i veliki broj kiljana, kao i mnoga stara selišta, groblja, crkvine, tvrdjave i ublovi ( bunari), za koje je teško presuditi iz kog vremena potiču i kolika im je starost. Mnoge starine, stari grobovi i crkvine dominiraju u velikom dijelu Kučkih sela: Doljanima, Zlatici, Vrbici, Fundani, Zatrijepču, Hotskim Koritima, Orljevu, Bezihovu, Donjem i Gornjem Medunu, Donjoj i Gornjoj Kržanji, Ublima, Kosoru, Raćesima, Ubalcu, Zagredi, Bioču, Donjem Momču, Pritkalju, Brskutu, Koštici, planinama i ostalim Kučkim mestima.
Ima mesta gdje su stanovnici iz nekoliko sela sahranjivani na istom groblju. Tako naprimer u selu Liješta na mestu današnje nove crkve bila je stara crkvina od suvozida oko koje je bilo vrlo veliko pravoslavno groblje, gde su se sahranjivali stanovnici okolnih sela Kosora i Ubala. Moguće je da je to bilo u ono vrijeme kad su na Kosoru, pored pravoslavnih Srba, živeli i katolici, a na Ublima i Srbi muhamedanci, dok su na Liještima živeli čisto pravoslavni Srbi i imali svoju pravoslavnu crkvu i kod nje groblje.
Time se može objasniti i to što je Kučki vojvoda, Drekalov sin Lale, koji je živeo na Kosoru, ipak sahranjen na Lještanskom groblju, i ako je on bio prvi od Kučkih katolika koji je prešao u pravoslavlje. Glavni povod ovom dogadjaju bio je zbližavanje sa većinom Kučkog naroda, jer im je prijetila opasnost od Turaka i poturica.
Poznato je da su na Kosoru u to vrijeme živjeli uglavnom katolici, što se može zaključiti po starom katoličkom groblju i crkvini iz obližnjeg selišta Pribojevića niže Cerja. U pomenutim selima danas žive uglavnom Srbi, što navodi do zaključka da su katolici u pomenutim mjestima vrlo malo živjeli.
Kako je već napred rečeno, l457. godine grad Medun pada u Turske ruke, što je primoralo Kuče da priznaju Tursku vlast. Takvo je stanje trajalo sve do pred kraj XVI. vijeka, u kom periodu su i neke znatnije Kučke porodice poprimile muhamedanstvo. Predanje kaže da su se prvi Kuči poturčili onda kada je oko 100 Crnogorskih i Brdskih glavara, i to sve najbolje kuće, išlo sultanu da moli za pomoć, na čelu sa Stanišom, sinom Ivana Crnojevića, gdje se 1514. godine Staniša pod imenom Skenderbeg vraća sa odredjenim brojem pratilaca, svojih sunarodnjaka, u Crnu Goru. Oni se naseljavaju ponovo po svojim plemenima, ali i dalje zadržavaju primljeno muhamedanstvo. Glavno sjedište poturčenih Kuča bio je Medun.
Po primjeru povraćenih došljaka muhamedanaca mnogi Kuči su naslijedili i primili islam, tako da ih je na Medunu do vojvode Petra Ilikova 1688. godine bilo oko 7o kuća, odnosno oko 200 vrlo ratobornih oružanih ljudi. Prvi pisani spomen iz ovog vremena 1614. godine govori o starešinama Kučkog plemena, knezovima Lalu Drekalovu i Niku Raičevu.
Nazad na vrh Ići dole
mirkorakovic

avatar

Broj poruka : 1321
Datum upisa : 24.07.2013

PočaljiNaslov: Re: RODOSLOV RAKOVICI   Pon 16 Nov 2015, 12:16




POREKLO PLEMENA KUČI


Narod u Kučima sebe deli na tri poreklom različite grupe: Stare (ostale Kuče), Drekaloviće i Arbanase. Ova je podela i najprikladnija sobzirom da ne raspolažemo nikakvim dokazima iz starije istorije koji bi nam dali jasnu sliku i nepobitne dokaze o stvarnom poreklu Kučkog stanovništva. Smatra se da stari stanovnici Kuča potiču još iz drugog veka pre Hrista. Istorija zna samo za Ilire kao najstariji narod Balkanskog poluostrva.
Početkom četvrtog veka pre Hrista prodriješe na severo-zapad poluostrva Kelti i osvojiše severne Ilirske zemlje, sve do na jug, do današnje Zapadne Morave. Moguće je takodje, da su se kao vrlo pokretljivi nomadi, širili i dalje na jug i mešali sa Ilirima. Tako je naprimer verovatno da se jedan deo Keltskoga plemena Skordiska naseljavao istočno od današnje Crne Gore, o čemu nam može svedočiti ime Skodra ili Skordus, za današnji Albanski grad Skadar i Šar – planinu.
Poznato je da su se Skordisci, zajedno sa Ilirima, dugo borili protiv Rimljana. Nakon dugotrajnih i teških ratova Rimljani su pokorili Ilirskog kralja Gencija, koji je vladao u plemenu Labeatima, gde je bio i grad Medeon odnosno Medun, koje se prostiralo od današnjih Kuča do Skadarskog jezera. Isto tako najznatnije Rimsko kulturno središte, grad Dokleja, podignut je u blizini Medeona u tadašnjoj provinciji Prevalitani. Takve prilike su morale imati uticaja na Ilirske Labeate, podlegle moćnom uticaju Rimljana da se posle nekoliko vekova Rimske vladavine polatine. Ali njihova dalja sudbina se ne zna.
Najezda Slovena na Balkansko poluostrvo završena je u prvoj polovini VII. veka. Ne zna se pouzdano kada su Sloveni naselili plodne ravnice oko donje Zete i Morače, ali se može bar približno odrediti po nekim znacima, pre svega da je grad Dokleja postojao još na kraju VI. veka za vreme pape Grgura I. te da je posle njega preneto katoličanstvo u Bar. Poznato je da Sloveni početkom VII. veka razaraju stare varoši Akruvium i Epidaurum na Jadranskom moru, te ako ove činjenice dovedemo u vezu sa Doklejom koja se u VII. veku i nadalje uopšte ne pominje, može se izvući zaključak da su je Sloveni ili Srbi u prvoj polovini sedmog veka potpuno porušili i uništili.
U prvoj polovini VII. veka razoren je i stari grad Duklja, a njenu okolinu su naselili Sloveni. Izmešani sa preostalim starincima do XII. veka novo stanovništvo je nazvano Dukljani. Isto tako, sličnim stapanjem stanovništva, nešto kasnije u XIII. veku na jugo-zapadu sadašnje Kučke oblasti mogli su nastati Kuči, jer je poznato da je jugo-zapadni deo Kučke oblasti bio naseljen Srbima, pa se već l220. godine pominje Gorska Župa. Pouzdano se zna da je starosedelačko stanovništvo usled mnogobrojnih napada i pustošenja u prošlim vekovima bilo već jako razredjeno, a usled neprijateljstava sa doseljenim Slovenima moralo se povući u planine.
Pleme Kuče je do sada istraživalo i obradjivalo nekoliko autora. Nešto opširnije pisao je vojvoda Marko Miljanov Popović “Pleme Kuči u narodnoj priči i pjesmi”, u zbirci izdatoj 1904. godine u Beogradu. O Kučima je opširnu studiju izdao Jovan Erdeljanović “Pleme Kuči u Crnoj Gori”, izdatoj 1907. godine u Beogradu. Dr.Vaso Čubrilović štampao je 1963. godine u Beogradu “Postanak plemena Kuča”- Stevana Dučića.
Nazad na vrh Ići dole
mirkorakovic

avatar

Broj poruka : 1321
Datum upisa : 24.07.2013

PočaljiNaslov: Re: RODOSLOV RAKOVICI   Pon 16 Nov 2015, 12:16

O Kučima je pisao i profesor Podgoričke gimnazije Blažo Radivojev Popović u godišnjaku Podgoričke gimnazije 1931. godine. Marko Bojov Rašović izdao je 1963. godine u Beogradu knjigu “Pleme Kuči”, a Radovan Bogićev Ivanović knjigu pod istim naslovom 1978. godine u kojoj je opisao pleme Kuče od 1684. do 1796. godine. O Kučima je pisao i Pavle Rovinski, ali ni jedan od pomenutih autora nije jasno definisao kako je nastalo ime Kuči.
Pop Dukljanin u svojem ljetopisu pominje Gorsku župu, a Erdeljanović misli da se to može odnositi na današnje Kuče, zbog mjesta koja se tamo navode. Gorska župa pominje se u darovnoj povelji manastiru Žiči 1220. godine. Poznato je da je Gorska župa činila jugo-zapadni dio Zetske oblasti, a Župom je u X. vijeku vladao Saganeg Vojislavov - brat kralja Mihaila.
Ovde je važno napomenuti da su se stanovnici Kuča i njihova teritorija nalazili u sastav srednjevjekovne države Zete, zajedno sa njom u sastavu države Nemanjića, a potom Balšića.
Kuči sa sedam domova nalazili su se jugo-istočno od Podgorice 1330. godine u katunu Lješa Tuza. U ovom katunu pominje se Petar Kuč. Vjerovatno je, da ovaj nije najstariji bratstvenik sa ovim prezimenom.
U selo Kuči u blizini Bolše, bilo je četrnajest porodica sa prezimenom Kuč, a u popisu iz 1416 – 1417. godine nije bilo ni jedne porodice sa ovim prezimenom. Kasnije se ponovo pominje l4 porodica u osam Skadarskih sela. Prema prvom Turskom popisu iz l485. godine u sastav pomenute teritorije ušla su i dva sadašnja Kučka sela: Kupusci sa l7 i Raćesi sa 18 kuća. Prema tome, ime plemenu Kuča je i došlo po nekom doseljeniku iz pomenutih mjesta. Sve ostale teze o nazivu Kuči su manje vjerovatne od ove. Iste 1330. godine pominje se i pleme Kuči i Petar Kuč sa svojom braćom: Djurdjem, Tihom, Lešom i Marom, od kojih su kasnije nastala pojedina bratstva.
Jedan od čuvenih učesnika bune protiv, tada kralja, a kasnije cara Dušana, 1332. godine, bio je Petar Kuč. O Petru postoji više tumačenja, ali pod predpostavkom da je nosio prezime po mjestu svog stanovanja.
Kuči se prvi put pominju 1443. godine u Dubrovačkom arhivu. Naziv Kuči, sa pravim smislom i namjenom, pominje se prvi put 6. septembra 1455. godine u “Zetskim pogodbama”.
Poznato je da se Kučka teritorija dijelila na Kuče i Kučku Krajinu. U imeniku geografskih naziva srednjovekovne države Zete od Gavra A. Škrivanovića, pominju se sadašnji djelovi Kučke teritorije: Gorska župa oko 1220. godine, planina Koštica oko 1315. g. Kom planina oko 1330. godine, Lazorci kao katun, a danas selo 1497. Lopari, kao katun u Kučima današnje selo Koći i Lopari u Fundini: Ribnica, kao granična rijeka današnjih Kuča 1216. godine: Rikavac planina i Rikavačko jezero 1315. godine. Grad Medun kao grad, Lazorci, Koći i Lopari kao katuni pominju se 1455. godine. Selo Kupusci se pominje te iste godine, ali ne kao teritorija nahije Kuči.
Takodje je poznato da u Kučima postoji Kakaricka Gora, nazvana po Kakarićima čija je ona bila vlasništvo. U Albaniji postoji selo Kakarići sjeverno od Lješa, koje se pominje 1416. godine.
U imeniku se govori o dva sela sa imenom Kuči: jedno se nalazi sjeverno od Skadra, koje se pominje 1416. godine, a drugo istočno od Valone, pominje se 1431.godine. Pitanje je da li je ovo ime moglo biti prenijeto iz ovih sela preseljenjem dijela stanovništva iz Albanije, ili su im današnji Kuči služili kao katun gdje su kasnije naseljeni i prenijeli to ime kao zavičajnu uspomenu.
Nazad na vrh Ići dole
mirkorakovic

avatar

Broj poruka : 1321
Datum upisa : 24.07.2013

PočaljiNaslov: Re: RODOSLOV RAKOVICI   Pon 16 Nov 2015, 12:18





PREDANJE O POREKLU NAJSTARIJEG
KUČKOG STANOVNIŠTVA




U Kučima je održana uspomena i sećanje na dva stara naroda: Bukumire i Mataguže, koji su se sami zatrli u medjusobnim borbama, tako da se danas ništa više o njima ne zna. Ostale su samo starine koje ukazuju na to da su ovi narodi u Kučima stvarno postojali. Bukumirsko jezero i selo Mataguži takodje svedoče o postojanju ovih plemena u ovim krajevima.
Današnje Srpsko stanovništvo kao uspomenu na svoje stare pretke, sa koljena na koljeno prenosi slavu (krsno ime). Sve porodice koje su proizišle od jednog pretka slave isto krsno ime i kao svetinju ga održavaju. Samo u slučaju velike nevolje neka porodica će promeniti slavu, ali će većinom ipak održati uspomenu na nju uzimajući je kao preslavu ili prislužbu. Prema tome, ako se pored drugih znakova nadje da dve porodice ili bratstva imaju i istu staru slavu to je ujedno i jak dokaz o njihovom srodstvu.
Da bismo na osnovu izložene gradje razmotrili poreklo Kuča, poći ćemo onim hronološkim redom, kojim je Kučko pleme i postojalo. Najpre da razgledamo, kakvog su porekla mogli biti najstariji Kuči, oni koji se javljaju prvi put sredinom XV. veka kao predstavnici plemena Kuča. Za njih bi se moglo reći, da su velikom većinom bili poreklom od onog stanovništva, koje se u ranijim vekovima po tadašnjoj Kučkoj zemlji nastanjivalo.
U drugoj polovini XV. veka počinje Kučka oblast, kao i sva ostala Brda, dobijati nove stanovnike, odnosno doseljenike koji se sa istoka povlače ispred Turske navale. Ti novi došljaci su u mnogom pogledu dali nova obeležja Kučkom stanovništvu, te zato Kuče za poslednja četiri veka možemo smatrati kao novije Kuče prema onim starim, dok su najstariji stanovnici Kučke zemlje bili Ilirski Labeati, koji su se kasnije pod uticajem Rimljana, a naročito bliske Rimske Dokleje jednim delom ili sasvim poromanili. Za Medun znamo da je bila njihova tvrdjava, a po svoj prilici i naselje.
Zbog vodenog bogatstva, toplog klimata, pitomog i plodnog zemljišta, najpodesniji predeo za ljudski život, bila je Fundana, te su Labeati i tamo morali biti nastanjeni, odnosno naseljeni, što pokazuje poreklo njenog imena i susedne Kakaricke Gore. Možda je i neko od starih grobalja i crkvina uspomena na hrišćanske potomke tih Labeata. Ne može se znati dokle su Labeati dopirali u unutrašnjost sadašnje Kučke zemlje, ali je moguće da je i u imenu sela Dučića, neka od uspomena na neko njihovo poznije bratstvo sa imenom Duki ili Duke. Od Labeata ili od njihovih bliskih suseda mogao je dobiti ime i Kom, jer su svakako i oni kao i današnji Kuči izdizali sa svojom stokom u Komovske ispaše.
Posle rušenja stare Dokleje u VII. veku, Srbi su se mogli ugodno nastaniti u pitomoj ravnici Doljanima, te time doći neposredno na samu ivicu današnje Kučke zemlje. Kakvi su bili njihovi odnosi prema starosedeocima, koje nazvaše Vlasima, ne može se pouzdano kazati, ali je najverovatnije da su se Vlasi prema Srbima držali onako kao kasnije Kuči prema osvajačima Turcima, tj. da su se iz svoje krševite postojbine sa oružjem u ruci odupirali Srpskom napredovanju, a što je moglo trajati i poduže vreme. Srbi su došli kao velika narodna masa, koja se po ravnicama i župama veoma brzo namnožila i počela se prelivati na okolna brda i planine, koje i onako nisu mogle biti gusto naseljene.
Nazad na vrh Ići dole
mirkorakovic

avatar

Broj poruka : 1321
Datum upisa : 24.07.2013

PočaljiNaslov: Re: RODOSLOV RAKOVICI   Pon 16 Nov 2015, 12:19




Dok je tako medju Kučkim Srbima, ili na ivicama njihove oblasti bila samo po koja stara porodica, dotle je na severu od njih dugo vremena bilo i celih bratstava ili plemena, od starijeg njima tudjeg stanovništva. Po narodnom predanju to su bili Bukumiri i Mataguži (Matagušci). O Bukumirima se već i zbog njihova imena može verovati da su bili Ilirskog porekla.
Mnogobrojni kiljani na visoravni Momonjevu za koje predanje kaže da obeležavaju pogibiju Bukumirsku, odmah su na jugu od Bukumirskog jezera, te bi se prema tome moglo verovati da su Bukumiri negde u tom predelu i stanovali, ili su pak tu imali svoje letnje katune, a da im je pravo sedište bilo negde zapadnije, možda u današnjim Bratonožićima, gde i sada ima ostataka od Bukumira, a to su stanovnici sela Jablana, koji su do nedavno stanovali na Pelevu Brijegu, u sred Bratonožića. Bivalo je ranije svuda po Bratonožićima, pa čak i u Piperima, manjih ostataka od Bukumira. Dakle, sva je prilika da su Bukumiri bili Vlasi i da su bar najvećim delom živeli u današnjim Bratonožićima.
O Matagužima se ne može detaljnije odrediti mesto njihovog sedišta i njihova porekla kao o Bukumirima. Njihovo ime moglo bi biti takodje Ilirskog porekla, verovatno kakav nadimak, sastavljen od reči koje su bile srodne današnjim Arbanaškim, ili pak da je ta prva polovina mogla biti neko osobno ime, u što bi se moglo verovati po Jirečeku, da su nekadašnji stanovnici današnjeg sela Mataguža bili Arbanasi, te je i prema tome vrlo verovatno, da je ime Mataguži takodje Ilirskog porekla.
Svuda se po Kučima sasvim odlučno tvrdi, da su Mataguži bili “stari narod” koji je živeo na današnjoj Kučkoj zemlji, a u južnoj podgorini Žijova ima najviše predmeta, koje predanje vezuje neposredno za njih. Tu su i mnogi kiljani, koji svedoče o pogibiji Mataguškoj, zatim Gradina više donje Kržanje, na kojoj je, kako vele, sedeo vojvoda Mataguški, pa u Donjoj Kržanji ubao “bunar” Dvijekolac, kao i druga predanja o tamošnjem “suhozidu” koji je Mataguže sasvim iselio iz Kuča.
Iz ovih narodnih predanja o Bukumirima i Matagužima toliko se može pouzdano zaključiti, da je na severu od Srba, koji su se bili u priličnom broju naselili po južnom delu današnje Kučke zemlje, bilo starosedelaca Vlaha, koji su tamo zadugo živeli kao nomadski pastiri. Predanja o nekim medjusobnim pokoljima ili istrebljenju tih starosedelaca ili o njihovu raseljenju usled “suhograda” treba shvatiti kao običnu težnju, koja je zapažena kod svih naroda “da se nestanak nekog davnašnjeg stanovništva objašnjava čudnim i tajanstvenim načinom.''
Moguće je da su stari Kučki Srbi Bukumire i Mataguže, nešto pobili, a nešto rasterali da bi zadobili njihove ispaše i planine, isto onako kao što su docniji Kuči iz istih razloga pobili i proterali Hote iz Hotskih Korita i kao što o izginulim Hotima svedoče kiljani po Kaženiku i po Crnoj Rupi više Hotskih Korita, tako kazuju kiljani na Ćafi od Nikića i na Momonjevu o pogibiji Bukumira i Mataguža. Da su zaista tako stari Kuči isterali Bukumire i Mataguže, može se uzeti za dokaz i to, što je medju Kučima i do danas živo očuvana uspomena na te starosedeoce i što su kiljani, koji na njih podsećaju, do danas dobro očuvani i nisu vremenom najedeni i izlizani. To znači da i dogadjaji o kojima ti kiljani svedoče, nisu bili u nekoj davnoj starini.
Sa ovim je rečeno sve, što se moglo saznati o nekom starijem ne srpskom stanovništvu današnje Kučke oblasti. Iz svega se vidi, da je broj njegovih naselja i broj njegovih porodica i bratstava, koja su zaostala medju Srbima, morao biti vrlo mali. Zato je i njihov uticaj na Srbe mogao biti sasvim neznatan, te se tako sredinom XV. vijeka Kuči javljaju kao pravoslavno Srpsko pleme.
Nazad na vrh Ići dole
mirkorakovic

avatar

Broj poruka : 1321
Datum upisa : 24.07.2013

PočaljiNaslov: Re: RODOSLOV RAKOVICI   Pon 16 Nov 2015, 12:20



Neka od Kučkih bratstava možda i nisu bila baš poreklom od najstarijih Srpskih naseljenika u Kučima nego su se doselila u Kuče mnogo kasnije, neka možda u početku Turske najezde u XIV. veku, ali narod ne zna o njima ništa drugo nego da su to bili najstariji Kuči.
Sedište tadašnjih Kuča bilo je Podanje i južna ivica Površja, a zna se da su od Kučkih naselja na Površju bila samo: Bezihovo, Krivi Do i Momče vrlo stara, dok su ostala naselja tek kasnije Kučima naseljena. U tom starom sedištu plemena Kuča živele su ove porodice: Jovovići na Momču: Lukačevići i Tokići na Ubaocu, Bojovići (Makovići), Nelevići, Golevići i Ranjkovići na Ublima, Kući, Balotići, Peralovići, kao i Bakočevići na Kosoru, Ninčići (Nindžići) i Šaranovići na Liještima, Nilejići, Džokići, Martinjakovići i Rečkovići na Bezihovu, Šarkići, Kućani, Kutevići, Šilovići, Kapadžići, Čirgići, Marići, Memići i Džukelići u Orahovu, Dučići u današnjim Dučićima, Pirovići i Perucići blizu Dučića, Bakočevići i još neki “Vlasi” (Srbi) i Loparci u današnjim Koćima, poveći broj docnije poturčenih bratstava na Medunu: Gulji, Ljapi, Babaji, Ljuhari, Ciknići (Sutovići), Paskovci (Paskovči) i Djokaji u Fundani, Bracovići i Ninelovići u Vrbici, Bošmari na Sjenicama, Zlojutrovići Čubranovići, Štetibradići, Zečevići, Račevići, Andžići, Rakčevići i još neki sa nepoznatim prezimenima u Zlatici. Iseljeni Baljšići (Balšići), muhamedanci Kučevići, Dječevići, Seknići i dr. takodje su bili poreklom od starih Kuča. Mnoge porodice su se iselile na razne strane, a samo se za nekoliko zna da su izumrle.
Predak Drekalovića možda je bio Arbanas, a možda poarbanašeni potomak Srpske vlastele. Za Mrnjavčiće se zna pouzdano, da su došli kao pokatoličeni Srbi, a zacelo su znali i Arbanaški jezik. Možda je tako isto bilo i sa Bracovićima. Jedanajest bratstava, a to je polovina od svih doseljenika, podolazilo je iz krajeva sa jugo-istoka i sa juga od Kuča, pa dok starija od njih, medju kojima su i Arbanaška obeležavaju većinom ono povlačenje Srba i Arbanasa ispred Turaka, dotle mladji od tih doseljenika, koji su samo Srbi, obeležavaju novu vrstu povlačenja, a to je povlačenje Srba ispred Arbanasa. Drugih jedanajest bratstava bila su sva Srpska i većinom begunci od krvne osvete, najviše iz Rovaca, zatim iz ostale Crne Gore i iz Hercegovine.
Kako je većina doseljenika iz one prve grupe došla pre l2 do l4 pasova, dakle pre 300 – 350 godina, pa su jedni od njih bili Srbi, drugi Arbanasi, a treći polupoarbanašeni Srbi, to su u XVI. i XVII. veku bili nastali procesi, koji su imali da reše etničku sudbinu plemena Kuča. Zahvaljujući Srpskoj svesti i jakom uticaju starih Kuča i njihovih susjeda Bratonožića glavni deo Kuča je minula opasnost, da budu poarbanašeni.
Sa pojavom tj. prelaskom vojvode Lala Drekalovića u pravoslavlje učinjen je glavni korak za odbranu Srpstva u Kučima, jer su Lalovu primeru sledili i svi Mrnjavčići i drugi pokatoličeni Srbi, ako je bilo još nekih. Kasnije su se i Arbanasi Nikići sa Pajovićima u Lazorcu, prešavši u pravoslavlje, posrbili. Na jugo-istočnom kraju Kuča Arbanaški živalj je potpuno pobedio, pa su i mnoge Srpske porodice medju sobom govorile više Arbanaški nego Srpski jezik.
Medju doseljenim bratstvima imaju tri koja tvrde da su poreklom od vladalačkih domova: Mrnjavčići od Mrnjavčića (ili Mrnjavčevića), Drekalovići od Kastriota i Banjkani od Crnojevića. Za Mrnjavčeviće i Drekaloviće može se zaista verovati da su bili u nekom srodstvu sa vladalačkim porodicama ili poreklom od neke njihove vlastele, dok ta tvrdnja za Banjkane ne mora biti tačna.
Nazad na vrh Ići dole
mirkorakovic

avatar

Broj poruka : 1321
Datum upisa : 24.07.2013

PočaljiNaslov: Re: RODOSLOV RAKOVICI   Pon 16 Nov 2015, 12:20



POREKLO NOVIJIH KUČA


Krajem XV. i u XVI. veku, počinje znatna promena u sastavu Kučkog stanovništva. U Kuče se doseljavaju nova bratstva i porodice, mnoge i od boljeg roda, bežeći većinom od Turske osvete. Ti su došljaci bili Srbi i Arbanasi, ljudi hrabri i energični, predstavnici nepomirljive borbe sa Turcima. Gotovo svi su dolazili kao jaka bratstva, koja su sebi i silom zauzimali sedišta medju starim Kučima, pa su se kasnije na njihovu štetu širili i time naterali mnoge stare rodove da se rasele. Mnogi od tih Kučkih iseljenika primiše islam, bilo zato da bi se mogli održati, bilo iz inata i radi osvete onima koji ih izagnaše iz Kuča. Kao što je bilo u svim Srpskim plemenima, tako i u Kučima, došljaci su pokazali mnogo veću životnu snagu od starosedelaca pa su se brzo namnožili i raširili i van granica stare Kučke oblasti. Oni baciše stare Kuče, sasvim u zasenak, pa se sami istakoše kao pravi Kuči, noseći i braneći to ime sa istim ponosom kao i njihovi predhodnici, stari Kuči. Oni su već do sredine XVIII. veka proširili Kučku oblast do njenih sadašnjih granica. Tako je novo doba u Kučkoj oblasti i njenoj prošlosti obeleženo dvema pojavama: novim doseljavanjem i širenjem plemena.
Najznatniji od starih doseljenih bratstava su Mrnjavčevići koji se smatraju predstavnicima svih starih Kuča. Oni su se zaista davno doselili te su se sa starim Kučima bili gotovo slili u jednu etničku celinu i držali se zajedno prema novijim doseljenicima, medju kojima je bilo i Arbanasa, kao prema nečemu tudjem. Poseban su odnos imali prema bratstvu Drekalovićima. Kada su se Drekalovići namnožili i usled svog povlašćenog položaja kao vlastelinsko vojvodsko bratstvo, veoma osilili, te smatrajući sebe kao posebno pleme isticali su se kao pravi i glavni Kuči nazivajući sve druge saplemenike “ostalim Kučima”.
U vremenu od prve polovine XV. do kraja XVII. vijeka tj. za 250 godina, doselilo se u Kuče 23 koja bratstva, koje porodice, od kojih se samo jedno bratstvo, Čigomani, opet iselilo. Od ostala 22 bratstva zna se pouzdano da su četiri bila Arbanaškog porekla: Gest, Bonkeći, Koći i Nuculovići (sa Nikićima i Pajovićima).
Celokupno stanovništvo stare Zlatice raselilo se pre otprilike 200 godina. Predanje kaže da su stari Zlatičani ubili jednome Ivanoviću druga Bolandžića sa Sjenice i da su im se Ivanovići zbog toga svetili. Ivanovići su bili Drekalovićki rod sa Meduna, dok su Drekalovići bili najveće Kućko bratstvo.
Sve do skoro Kupusci su bili pusto selište, čije je zemljište bilo svojina Drekalovića (Vujoševića) sa Kosora, dok su Vukosavljevići, takodje od bratstva Drekalovića, kupili zemlju u Ubalcu od tadašnjih Tokića.
Rovinski predpostavlja, da su stari Kuči i stari Bratonožići bili jednog porekla i činili najpre jedno pleme, od koga se posle jedan deo preselio preko Male Rijeke (Černogor II, 1., str. 89).
Mnoge činjenice idu u prilog tome da ta predpostavka ima dosta verovatnoće, a kada svemu ovome dodamo i to da su svi stari Kuči i Bratonožići od vajkada slavili Svetog Nikolu, da su jedni druge pomagali u mnogim ratovima i da su u ono vreme imali zajedničke katune čak na Širokaru i Rikavcu, onda ova predpostavka sve više dobija vrednost istine.
Nazad na vrh Ići dole
mirkorakovic

avatar

Broj poruka : 1321
Datum upisa : 24.07.2013

PočaljiNaslov: Re: RODOSLOV RAKOVICI   Pon 16 Nov 2015, 12:21


Marko Miljanov – Popović, Jovan Erdeljanović i Vaso Čubrilović posvetili su puno pažnje pitanju porijekla Kučkog stanovništva. Svi oni su uglavnom pisali o dva veća bratstva u Kučima. Riječ je o Mrnjavčevićima i Drekalovićima. Po predanju i jednih i drugih govori se da Mrnjavčevići potiču od Gojka Mrnjina, brata kralja Vukašina, a Drekalovići od Jovana Djurova Kastriota.
Ljubomir Kovačević u predgovoru knjige ''Pleme Kuči'' 1904. godine, dovodi u sumnju mogućnost da su Mrnjavčevići u Kučima porijeklom od vojvode Gojka, a Drekalovići od Jovana Djurova Kastriota. Po Kovačeviću Kuči vode porijeklo od Baošića – Balšića. On navodi da je Gojko Mrnjavčević zamijenjen Gojkom Baošićem, praunukom Djurdja Baošića, koji je bio oženjen kćerkom kralja Vukašina Mrnjavčevića.
Jovan Erdeljanović u svojoj knjizi daje tri postavke o Drekalovom porijeklu. Po jednoj verziji, većina Drekalovića tvrdi da je Drekale sin Jovana Djurova – Kastriote. Drugi deo Drekalovića i svi stari Kuči govore da je Drekale sin vojvode Nikeze Marinova, a po trećem predanju Drekale je bio sin kćerke Arbanaškog kneza Martina Djona iz sela Selce u Klimentima. Izmedju samog Drekala i Jovana Kastriote postoji vremenski razmak od 147 godina, pa je prva varijanta o Drekalovom porijeklu teško održiva.
Po nekim podacima iz Dubrovačkog arhiva, prije očeve smrti (l468. godine), Jovan Djurov se sa ženom ukrcao na galiju i otišao u Italiju, odakle se nikada nije vratio. Po Stevanu Dučiću, odsječene glave: Radička Nikezina, Vučice Ivanova i Gvozdena Lekočeva odnijete su Skadarskom veziru. Vezir je pozvao Drekala u Skadar da prepozna odsječene glave, a Drekale je tom prilikom kazao: ''Ovo je glava mog brata Radička Nikezina, a ovo glave mojih rodjaka''. Udajom kćerke Raše Popova za Adžiju Radičeva oskrnavilo se bratstveničko srodstvo, pa su se Drekalovići odrodili od Nikezića jer su, navodno, od boljeg roda – od Kastriotovića.
Postavlja se pitanje; - Ako Drekale nije Nikezin sin kako je mogao postati vojvoda nad Kučima kao došljak? U to vrijeme Kuči su imali tri vojvode: Žijo Peralov na Kosoru, Dreca Dedin na Orahovu i Asan Djerdjelov u Zatrijepču. Ako Drekale nije postao vojvoda po naslednom pravu, onda je vojvodstvo dobio od Skadarskog vezira svojim vazalnim odnosom prema Turcima. Postavka da je Drekale odvratio Skadarskog vezira od namere da od Kuča, pored drugih materijalnih dobara, oduzme i tridesetoro muške i ženske djece malo je verovatna, te da bi ga Kuči izabrali za vojvodu u znak zahvalnosti i poštovanja.
U narodu je ostalo predanje da je Drekale, navodno bio sluga kod vojvode Žija Peralovića, a bio je i oženjen njegovom kćerkom Marom. Možda su otuda navodi Marka Miljanova da je Skadarske haračlije primao i kroz Kuče pratio ''neki Drekale'', a ne vojvoda Žijo.
Kuči su posjekli svatove Mahmutbegovića i zbog toga je vojvoda Žijo Peralov pao u nemilost kod Skadarskog vezira i izgubio vojvodstvo. Svrgavanje sa vojvodstva dovelo je do razmimoilaženja izmedju Žija i Drekala i sina mu Ljalja (Lala).
Marko Miljanov u svojoj knjizi o Kučima na strani 22 i 23 piše o razmimoilaženju sa Žijom Peralovim, a Drekalova žena Malja (Mara) se žali Lalu na svog oca zbog Drekalove pogibije. Kao posledica tih odnosa, Peralovići su se morali iseliti iz Kuča, a utočište su našli u Plavsko – Gusinjskoj oblasti, gdje su se prozvali Kolinovići (sada Kolenovići).
Ako hoćemo da odbacimo pitanje Drekalova vazalstva i da mu priznamo izbor u plemenu za vojvodu od samih Kuča, onda je to jedino moguće ako je Drekale sin Nikeze Marinova. Prema tome, nema nikakve osnove naslijedjeno predanje kod Drekalovića da je Drekale sin Jovana Djurova Kastriote.
Nazad na vrh Ići dole
mirkorakovic

avatar

Broj poruka : 1321
Datum upisa : 24.07.2013

PočaljiNaslov: Re: RODOSLOV RAKOVICI   Pon 16 Nov 2015, 12:22


Jovan Erdeljanović i Rastislav Petrović u svojim djelima o Kučima pišu, da je majka Drekalova od Mrnjavčevića iz Skadra, što je u suprotnosti sa podacima koje Konstantin Jiriček navodi u svojoj knjizi ''Istorija Srba'' – knjiga I – na strani 394, treći pasus, gde u tri poslednja reda piše: Treća kćerka despota Lazara – Jerina, udala se za Jovana Kastriotu, sina Skender – begova. Ona je kasnije živjela na Jonskim ostrvima i umrla kao monahinja Hipomona 1473. godine u Santa Mauri''. U fasnoti pomenute knjige piše odakle su korišćeni podaci.
Rovinski u svojim djelima takodje iznosi sve tri varijante Drekalovog porijekla, ali za razliku od drugih pisaca i autora on piše da je Drekalova majka Mara, kćerka Kastriotova, a žena nekog Klimente koji je poginuo, nije došla na Bezjovo kod vojvode Nikeze, već prvo u selo Brskut gde je rodila sina Lala i navodno ga krstila po pravoslavnom obredu. Iz Brskuta je sa sinom prešla na Bezjovo kod Živa (verovatno se misli na vojvodu Žiju Peralova) za kojeg se i udala, a njen sin Lale je kod Žive bio sluga. Sa ženom Marom i pastorkom Lalem, Žijo je prešao iz Bezjova u Kosor, gdje je sa Marom izrodio tri do četiri sina i postao vojvoda.
Po Rastislavu Petroviću najvjerovatnija je predpostavka da je Drekale sin kćerke Arbanaškog kneza Martina Djona iz Selca, ali selo Selce i Klimenti u to vreme nije bilo manje sigurno od Kuča, da bi Drekalova majka našla sigurnije stanište u Kučima. Naprotiv - Klimenti su zbog svog geografskog položaja i konfiguracije daleko više zaklonjeni i nepristupačniji, te iz tog razloga Drekalov boravak sa majkom u Kučima nije mogao biti sigurniji.
Kod većine Drekalovića preovladjuje naslijedjeno predanje da je njihov rodonačeknik Drekale sin Jovana Djurova Kastriote, pa sva druga predanja veoma teško prihvataju. Kao dokaz o neprihvatljivosti njihovih mišljenja i teza su sledeće činjenice i to: - razmak u godinama izmedju Djurdja (Djura) i Drekala iznosi 147 godina: - drugo, Djurdje Kastriot je rodjen 1405. godine, a umro 1468. u 63. godini života. Kada na ovu brojku dodamo 147 godina onda dobijamo godinu Drekalovog rodjenja, što bi značilo da je rodjen 1552. godine: - treće, za 147 godina namnoži se pet do šest kolena ili pasova:. – četvrti podatak je što je Jovan Djurov Kastriot prošao sa ženom preko Dubrovnika, gde ga je sačekala Dubrovačka vlastela 17. januara 1467. godine. Iz Dubrovnika je pošao sa ženom i sa većim brojem Albanskog i pravoslavnog naroda iz Albanije za Italiju, odakle se nikada nijesu vratili.
Djuradj Kastriot (Skender-beg) bio je sin Ivana Kastriota, koji je pored njega imao još: Stanišu, Repoša i Konstantina. Djuradj je posle 1426. godine živio kod svog oca Ivana kao hrišćanin. Od 1431 – 1446. godine pominje se i vladika I – Drakul, kao vojvoda Vlaški . Ivan je umro 9. maja 1437.godine, a Djuradj (Skenderbeg) 17. januara 1468.godine u Lješu.
Lješ je u to vrijeme bio Mletački jer su ga braća Tan i Progan Dukadjin, sinovi Leke Dukadjinca, prodali 1393. godine. Pored ovih u Lješu su tada bili poznati Nikola i Pavle Dukadjin kao Arbanaški vlastelini.
Da bi se konačno oslobodili svih zabluda o porijeklu Drekalovu, trebalo bi prihvatiti činjenice koje su iznete.
Nazad na vrh Ići dole
mirkorakovic

avatar

Broj poruka : 1321
Datum upisa : 24.07.2013

PočaljiNaslov: Re: RODOSLOV RAKOVICI   Pon 16 Nov 2015, 12:23




KUČKA PROŠLOST


U svom delu Marjan Grbičić – Bolica navodi za Kuče da su do skoro bili pobunjenici i da stoje u Medunu pod Turskom vojnom upravom. Kuče pogrešno naziva Arbanasima, katoličke vere i kaže da ih ima 490 domova sa 1500 vojnika. Zna se da su Kuči za vreme Kandiskog rata (1644 – 1669.godine) bili Mletački saveznici u borbama protiv Turaka, te da su Kuči i Klimenti 1649. godine oteli Medun od Turaka, što se može zaključiti iz jednog Mletačkog dokumenta iz 1658. godine, gde se nabrajaju sedam Kučkih glavara kojima je Mletačka vlada davala po četiri dukata plate, zato da joj sa svoje strane pomažu u ratu. U tom se dokumentu najpre imenuje vojvoda Ilija, odnosno Iliko Drekalović.
Krajem XVII. veka nastao je medju Kučima jak pokret za oslobodjenje od Turske vlasti. Zato su se najpre postarali da rasteraju izmedju sebe muhamedance i poturčenjake, jer su oni bili najveći oslonac Turske vlasti, medju Kučima. Tako su najpre pobili Tursku posadu, proterali i prognali onih 70 kuća starosedelaca – poturčenjaka sa Meduna i zauzeli grad. Tada su Drekalovići zauzeli njihova imanja i naselili se u njihove kuće.
1688. godine na njih se digne velika Turska vojska, u dva navrata, koje su Kuči sjajno pobedili u bitkama na Malom Orljevu i Debelom Boju, kod sela Vrbice. Nakon ovih pobeda sve poturice pobegnu iz Kuča (osim onih u Fundani), te se na njihova imanja naseli vojvodsko bratstvo Drekalovići.
Od te 1688. godine Kuči su bili u veoma povoljnom položaju prema Turcima sve do 1768.godine. Ovo je bilo najsjajnije doba Kučke prošlosti. Kuči su za to vreme veoma osnažili, tako da su početkom XVII. veka imali 3000 ratnika, pa je njihov vojvoda Radonja Petrov Drekalović uspeo stvoriti savez od tri Srpska plemena: Kuča, Bratonožića i Vasojevića.
No, nažalost taj savez je trajao kratko vreme do smrti vojvode Radonje 1737. godine. Te godine je vojvoda Radonja sa 7000 svojih Brdjana išao u pomoć Austrijskoj vojsci koja je ratovala sa Turcima u Srbiji, te je na tom pohodu umro, a njegova se vojska vratila.
U to slavno vrijeme Kučke prošlosti vojvoda Radonja je išao u Rusiju gde je uspostavio blisku saradnju, a nakon njegove smrti išao je i njegov sin vojvoda Ilija Drekalović, koji je kao i njegov otac Radonja imao zvanje ''Vojvoda svih Brda''.
Kuči, kao zasebna i samostalna teritorija, sa svojim ratobornim glavarima u znatnoj meri su prijateljski pomagali Crnoj Gori u ratu protiv Turaka 1756. godine, nakon čega su bili u bliskom savezu sa Šćepanom Malim. Zbog toga su ih Turci u dva navrata napadali sa velikom silom. Prvi put 1768. godine Kuči su se pokorili Turcima, ali se silno vojvodsko bratstvo Drekalovići ubrzo odmetnulo. Turci su uspeli da novcem pridobiju većinu ostalog dela Kuča, pa ponovo 1774. godine sa velikom vojskom napadnu na Drekaloviće i njihove pristalice.
Posle hrabrog otpora Drekalovići sa Krivodoljanima su ipak morali sasvim napustiti Kuče i skloniti se u pleme Rovčane, oko srednje Morače, Napuštena sela i opljačkana imanja proteranih bratstava naseljena su ostalim Kučima i okolnim Arbanasima.
Ovaj dogadjaj u narodu je nazvan PRVA POHARA KUČA – (1774. godine).
Vojvoda Marko Miljanov je lepo i dirljivo opisao junačku borbu i patnje Drekalovića i njihovih prijatelja za vreme ove pohare (Pleme Kuči 133 – 17l).
Nazad na vrh Ići dole
mirkorakovic

avatar

Broj poruka : 1321
Datum upisa : 24.07.2013

PočaljiNaslov: Re: RODOSLOV RAKOVICI   Pon 16 Nov 2015, 12:23


Ovih nekoliko stihova iz pjesama Marka Miljanova opisuju
PRVU POHARU KUČA l774. god.

I.

''Dok osvuda Turci navališe,
Svak s' odluči od Drekalovića
Do junačko bratstvo Krivodoljsko
Oni vazda Turski protivnici
Ostadoše i slavni junaci.
Pošto mrče i počinu sunce
S robljem jadni Kuči pobjegoše,
Utekoše u Rovca kamena,
Rovčani ih bratski dočekaše,
Otolen se bjehu poskitali
Do kraj Bosne i Hercegovine
I prostrane zemlje Šumadije,
Crne Gore upravo do mora......''



II.




''Sanak snila lijepa Srpkinja
Na Kosoru, selu bijelome
Na dvorove Toma Jovovića,
Vjerna ljuba Marka Tomovića,
Pa san mlada ne kaza drugome,
Do svom svekru Tomu kapetanu,
Kad je rana zora udarila,
Pred Tomom je mlada uranila,
Pa bi Tomu riječ govorila,
No je teška žalost zagušila,
I velika strava obuzela,
Pitaše je Tomo kapetane:
''Što si snaho suzna i žalosna?''
Ona mu je mlada govorila:
U san sam se nešto prepanula,
Boga mi sam čudno snijevala,
Čudan sanak, a u gori danak,
U subotu uoči nedjelje,
Koji kažu nikad ne premeće....''
Nazad na vrh Ići dole
Sponsored content




PočaljiNaslov: Re: RODOSLOV RAKOVICI   

Nazad na vrh Ići dole
 
RODOSLOV RAKOVICI
Pogledaj prethodnu temu Pogledaj sledeću temu Nazad na vrh 
Strana 1 od 17Idi na stranu : 1, 2, 3 ... 9 ... 17  Sledeći

Dozvole ovog foruma:Ne možete odgovarati na teme u ovom forumu
VRANEŠKA DOLINA MI - RA :: MIRKO D. RAKOVIC (RODOSLOV RAKOVICI)-
Skoči na: